قبل از سفر واسه چندین شهر هی تصمیم گرفتیم  و هی کنسلش کردیم و آخرش سر از مهاباد درآوردیم
بار اولمون بود که به این شهر میرفتیم . مقصدمون هم خونه ی یکی از دوستان دوران دانشگاه داداشم بود که در حال حاضر استاد دانشگاه مهاباد هستش و با مادرش زندگی میکنه .

تصمیم داشتیم یه شب و دو روز بمونیم و برگردیم ، ولی اینقدر مهمون نوازی کردن و تحویلمون گرفتن و هی اصرار و هی اصرار ..... دیگه ما هم......

چهار شنبه ساعت ۵/۱۲ شب حرکت کردیم و ساعت ۵/۷ صبح به مهاباد رسیدیم ، اینقدر سرد بود که داشتیم یخ میزدیم  ، من همش نگران بودم که چرا یه دست لباس گرم ، حد اقل واسه سینا نیاوردم که دیگه بعدش هوا خوب شد و گاهی هم از گرما نزدیک بود دم بکشیم

سفر خیلی خوبی بود و خیلی خیلی بهمون خوش گذشت . با اینکه جاهای دیدنیش خیلی قشنگ بود ولی من بازارچه رو ترجیح میدادم و همش دوست داشتم کل بازارچه رو حتی واسه ده بار بچرخم

سینا در پاساژ اصغری ( حالا بماند واسه خریدن این ماشین چی کرد  )

همون صبح پنج شنبه  ، مثلا خسته و کوفته  راهی بازارچه شدیم ، بعد از ظهرش هم دوباره  بازارچه و بعدش( پل سرخ ) یا به زبان کردی ( پردی سوور ) که خیلی خوشگل و خوش منظره بود و پارک ملت و مناظر اطرافش که در راستای پل سرخ بود ، واقعا زیبا و وصف نشدنی بود . گرچه همسری میگه هیج جا شمال نمیشه ولی به نظر من هر جا زیبایی خاص خودش رو داره .  و بعدش  رفتیم سد مهاباد و دیگه نصفه شب هم اومدیم خونه و خوابیدیم .

صبح جمعه هم تو مهاباد همایش پیاده روی بود ، دیگه خانم میزبان هی اصرار میکرد که تو رو خدا ساعت ۶ بیدار شو بریم پیاده روی ، من هم که از خودم بعید میدونستم که بتونم زود بیدار شم ، همچین قولی ندادم و گفتم ببینیم چه طور میشه ، آخه از راه نرسیده رفتیم بیرون و ساعت نزدیک ۲ نصفه شب خوابیدیم ، اونوقت چه جوری می خواستم ۶ صبح بیدار شم

خلاصه ساعت ۹ صبح بیدار شدم و دیدم همه خوابن  رفتم خانم میزبان رو صداش کردم که بریم  پیاده روی ، اونم گفتش که دیگه دیره و نرفتیم

دیدم خانم میزبان داره میره نون تازه بگیره ، من هم گفتم واستا آماده شم با هم بریم که تینا هم طبق معمول که هر جا میرم باید باهام باشه ، دنبالم راه افتاد و سه نفری راهی نونوایی شدیم  خلاصه نونوایی که تو همسایگیشون بود ، گفتش که یکساعت دیگه پخت میکنه ، خانم میزبان هم گفتش پس بریم تو خیابون وفایی نون بخریم ، ما هم که نمیدونستیم وفایی کجاست دنبالش راه افتادیم . گفتم دیگه نهایت تا چهار راه بعدیه دیگه ، آقا جان حالا ما هی میریم هی نمیرسیم ، هی میریم هی نمیرسیم ..... میگم بلاگرفته پس این نونوایی خراب شده کجاست که ما نمیرسیم ؟ میگه صبح که پیاده روی نرفتیم خوب الان داریم جبران میکنیم دیگه  نه اینکه خودش دبیر ورزش بود ، فکر کرد همه مثل خودش ورزشکارن  ، بنده خدا نمیدونست با چه تنبل هایی سرو کار داره

خلاصه بعد از ۴۵ دقیقه رسیدیم به نون سنگکی ، اون هم به چه شلوغی  یه عالمه هم تو نوبت یه دونه ای واستادیم و نفری یه دونه نون گرفتیم و دوباره برگشتیم خونه  جاتون خالی ساعت ۱۰ دقیقه مونده بود به ۱۲ ظهر صبحونه خوردیم و دوباره راهی بازارچه شدیم  

دیگه ساعت ۵  بعد از ظهر هم برگشتیم خونه و ناهار خوردیم و کمی وسیله جمع و جور کردیم و راهی جزیره شدیم . یه جای خیلی خیلی خوشگل و با صفا . سینا که از فرط خستگی تو ماشین خوابش برده بود  و آقایون هم مشغول خوردن تخمه شدن و من و تینا و خانم میزبان هم به طرف رود حرکت کردیم . حالا بماند که چقدر تو مسیرش بادوم چیدیم خوردیم و چقدر خندیدیم و چقدر خودمون رو تحویل گرفتیم و هی از همدیگه عکس گرفتیم   

دیگه تا ساعت ۵/ ۹ جزیره بودیم که هوا تاریک شد و به طرف شهر بازی راه افتادیم . چنان ترافیک سنگینی تو اون مسیر بود که حد نداشت . خانم میزبان میگفت که روزهای جمعه همیشه همینطوره .   خلاصه به هر مصیبتی که بود به شهر بازی رسیدیم . من و آقای همسر و بچه ها وارد  شهر بازی شدیم و خانم میزبان و پسرش هم رفتن که آش دوغ بگیرن و بیان . شهر بازیش هم خیلی با صفا بود هی بایستی یه پله میرفتیم بالا هی یه پله میومدیم پایین . سینا که دیگه سر از پا نمی شناخت و خلاصه کم و بیش بیشتر وسایل رو استفاده کرد . ولی تینا که فقط میگفت من ۵ تا آبشار میرم و یه دونه قو ، یه بار که از آبشار رفت ، ترسید و گفت خیلی وحشتناکه و بقیه ی بلیط هاش رو بردیم به کسی دادیم و جاش بلیط قو گرفتیم . ( خداییش آبشار پارک اینجا شیبش خیلی کمتره و آدمها اصلا بالا و پایین نمیپرن روش ، بچه ام کلی ترسید از اون همه شیب ، حالا چه ذوقی هم کرده بود اولش  )

خلاصه جای همگی خالی آش دوغ خوردیم و بعدش جومونگ شروع شد که دیدم ای دل غافل کل آدمهای پارک نشستن دارن جومونگ میبینن  آخه نمیدونم این سریال چی داره که اینقده طالب داره  دیگه من و بچه ها به همراه خانم میزبان رفتیم قدم زدیم و کلی لواشک و آلو ترش خریدیم و خوردیم که دیگه حالم بد شده بود ، حس میکردم معده ام داره منفجر میشه ( کمتر میخوردی خوب  )

دیگه ساعت ۵/۱ شب برگشتیم خونه و فرداش ساعت ۱۰ بیدار شدیم و ساعت ۱۱ صبحونه خوردیم و رفتیم پارک و تا ساعت ۵/۱۲ هم تو پارک بودیم و عکس گرفتیم و بعدش رفتیم سد مهاباد و یه خورده از اون بالا منظره ی خوشگلش و نگاه کردیم و بعدش خانم میزبان رو به ترمینال رسوندیم که میخواست بره دانشگاه که نزدیکی مراغه بود . ( خانم میزبان داره فوق لیسانس میگیره ، ماشالله به این همه پشت کار ، منو بگو  )

دیگه به زور پسرش رو هم علی رغم میل باطنیش که هی میگفت نه تنهاتون نمیذارم ، خونه فرستادیم که بنده خدا به مطالعه اش برسه و بره دانشگاه که تدریس داشت . خودمون ۴ نفری بیرون گشت زنی کردیم و بعدش اومدیم خونه ناهار و استراحت و دوباره رفتیم بیرون که دیگه ساعت ۷ عصر خانم میزبان بهمون ملحق شد . بعدش با همدیگه  باز هم حسابی گشت زنی کردیم و بستنی خوردیم و اومدیم خونه تا شام خوردیم و خوابیدیم ساعت ۱ نیمه شب بود

سینا در پارک ملت مهاباد

صبح یکشنبه هم ساعت ۸ صبح بیدار شدیم و تا صبحانه خوردیم ، ساعت ۵/ ۹  شد که دیگه به  طرف غار سهولان که در نزدیکی روستای سهولان بود و در ۳۷ کیلومتری مهاباد قرار داشت ، راه افتادیم .

سینا ، پشت به روستای سهولان

گرچه داخل غار بسیار جالب و دیدنی بود و اشکال مختلفی رو به وضوح میشد رو دیواره های غار دید ، که جلوی هر شکلی اسمش هم نوشته شده بود ، توت فرنگی ، انگور ، دلفین ، هواپیمای در حال فرود ، عروس دریایی و غیره ..... که واقعا بی نظیر بود و عظمت خداوند تنم رو به لرزه در میاورد . قدم به قدم اقایی که راهنمای ما بود و قایق رو هدایت میکرد ، هر وقت میگفت این قسمت عمقش اینقده ، اونجا اینقده ، من از ترس هزار بار میمردم و زنده میشدم ، همش میگفتم نکنه الان قایق برگرده و ما غرق بشیم   به عمق ۵۲ متری که رسیدیم کم مونده بود سکته کنم ، نفسم تو سینه حبس شده بود فقط کی کی میزدم از تو آب بریم بیرون . ( اینقدر آدم جون عزیز میشه  )

سینای دهن پفکی در انتظار قایق سواری

جلیقه اندازه اش پیدا نکردیم ، اینو تنش کردیم ، آی که چقدر ادا درآورد و ما رو خندوند ، دیگه همه ما رو نگاه میکردن

فضای ورودی غار سهولان

دیگه حول و حوش ساعت ۵ بعد از ظهر برگشتیم خونه و کمی استراحت کردیم و وسیله هامون رو جمع و جور کردیم و ساعت ۸ هم به طرف مبدا حرکت کردیم و ساعت ۴ صبح رسیدیم  

چون تعداد عکسها زیاد بود ، یه سری رو لینکشون رو گذاشتم که به نظر خودم خیلی قشنگ و دیدنی هستن ، وقت داشتید از دستشون ندید

پ.ن : به امید خدا فردا ، صبح چهارشنبه عازم شمال هستیم و چند روز دیگه برمیگردیم

چند روزه با گوگل و جی میل و ریدر و .... مشغولم . تمام فکر و ذکرم این شده که بتونم مثل اون موقع ها از آپدیت ها با خبر بشم . اگه بتونم خیلی خوب میشه . یه عالمه سرچ کردم و یه عالمه هم به این و اون زحمت دادم تا دو کلوم چیز یاد گرفتم ولی حالا این کامپیوتره قاط زده و هی قفل میشه و ضد حال میزنه .

تو این خونه یه کامپیوتر داریم و شونصد تا کاربر  همچین که می خوای بیای پای کامپیوتر همه کار واجب دارن  اون موقع ها که Adsl  نبود ، من بودم و این کامپیوتر ولی حالا چی ؟ این فسقل خان هم با اینترنت کار واجب داره

دیشب تا ساعت حدودای ۱۰ پای کامپیوتر بودم که سینا اومد و با صدای بلند به من میگه : مگه همیشه خودت باید کار داشته باشی ؟ نمیگی من هم باید ماشین بازی کنم ؟  واه واه چه طلبکار

خلاصه پاشدم و سینا نشست که بازی کنه ، سیستم چنان قفلی شد که تنها کاری که تونستیم بکنیم این بود که کامپیوتر رو از برق بکشیم و بگیریم بخوابیم  سینا هم تا میتونست جیغ زد و گریه کرد تا خوابوندمش

نصفه شب هم ،( یعنی ببخشید ساعت ۴ صبح ) سینا خان واسه خوردن آب و رفتن به دستشویی بنده رو بیدار کردن که بیدار شدن همانا و تا روشن شدن هوا بیدار ماندن همان

دیگه نمیدونم کی خوابیدم ولی وقتی بیدار شدم ساعت ۵/۱۰ بود . من بودم و یه عالمه کار که باید انجامشون میدادم

حالا فکر نکنین همه ی کارام رو انجام دادم ها ، یه پام تو آشپزخونه است یه پام پای کامپیوتر ، انگار خدا واجب کرده

تا ساعت ۳ بیشتر فرصت ندارم ، تازه اون بین باید سفره ی ناهار رو هم حاضر کنم و .... ای وای تازه یادم اومد هنوز سالاد درست نکردم ، بعدش هم نوبت دکتر دارم که باید برم و تا برگردم احتمالا ساعت ۶ میشه

باید یه خورده کامپیوتر رو مرتب کنم و یه چیزایی رو رو سی دی بزنم و بعدش ویندوز عوض کنم . ایشالله این دفعه نصب مودم و پرینتر مثل دفعه ی قبل اذیتم نکنه

اول گفتم اینجا رو آپ کنم که اگه کارم طول کشید عقده ای نشم  آخه ممکنه فردا یا پس فردا هم بریم جایی و آخر هفته برگردیم ، البته اگه شد ، اگه خدا خواست  شاید هم نشد

یکساعت پیش که مامانم تماس گرفته بود ، میگفت اینجا از دیشب داره بارون میباره ، اونم شدید  آخ که چقدر دلم برای صدای بارون تنگ شده ، وقتی که با شدت رو پشت بوم خونه میکوبه ......

اینو گفتم که اگه خواستید برید شمال ، بدونین از شنا کردن خبری نیست ، چون داره بارون میباره

من برم به کارام برسم و بعدش بیام و یه دست و رویی به این کامپیوتر بکشم

 پ. ن : دوست عزیز  ممنون از تمام زحماتی که کشیدید ، بینهایت ازتون سپاسگذارم . زبانم از تشکر و تقدیر قاصره . براتون سلامتی و طول عمر همراه با موفقیت آرزومندم .

پ.ن :دیشب تا دیر وقت کامپیوتر رو ردیفش کردم ، خدا رو شکر این دفعه زیاد اذیتم نکرد و همه چی تقریبا زود نصب شد . بعدش رفتم تو ریدر گوگل و دو تا لینک اضافه کردم ، بعدش نمیدونم چه جوری شد که صفحه اش بسته شد  حالا هر کاری میکنم نمیتونم تو ریدر وارد بشم  همش ارور میده ، تا حالا واسه کسی این اتفاق پیش اومده یا فقط مختص منه ؟؟؟؟

امشب عروسی پسرخاله ام هستش ولی ما به دلایلی نتونستیم بریم میانه  شنبه خواهریم اینا اومدن اینجا که صبح سه شنبه ( امروز ) همگی با هم بریم میانه ، دیروز ساعت ۷ صبح مادر شوهرش تماس گرفت که پسر عمه ی شوهر خواهری فوت کرده  خواهری اینا هم صبحونه خوردن و به سمت شمال راه افتادن  حالمون اساسی گرفته شد

دیشب هم قرار بود مامان و بابام بیان ، به سینا گفتم : وسایلات رو جمع کن مامان می خوام جارو بکشم و برم بیرون کارام رو انجام بدم ، سینا هم لگو ها رو یکی یکی جمع میکرد و از دم در اتاق تینا نشونه میگرفت ، بعضی هاشون رو تو سبد بعضی هاشون رو هم اینور و اونور  از بس که تینا حساسیت نشون میده ، سینا هم همش میخواد کفرش رو دراره

تینا هم هی جیغ میزد که نکن این کار رو ..... نریز اینا رو .....من تازه اتاقم رو تمیز کردم .... الان میکشمت و ..... سینا هم هی صدای ناهنجار از خودش در میاورد ، من هم تا سر حد جنون عصبانی شدم و اومدم تا میتونستم جیغ زدم و همه رو جمع کردم و ریختم تو سبد و جفتشون رو کتک زدم و بعدش هم تا میتونستم گریه کردم

کارای خونه رو که انجام دادم ، رفتم بیرون خریدام رو هم انجام دادم و دیگه برگشتم خونه ساعت ۲ شده بود . بعد از ظهر هم یه عالمه کار داشتم ، خریدام رو شستم و جا به جا کردم ، خواهری زیتون واسم آورده بود ، پرورده اش کردم و واسه بابام ماست و خیار درست کردم که معمولا باید کنار شامش باشه ، مواد  کتلت رو هم آماده کردم و گذاشتم تو یخچال تا کمی قبل از شام سرخ کنم که خوشمزه تر باشه ، وسایل ذرت مکزیکی رو هم آماده کردم که موقع شام فقط پنیر پیتزا و سس بهش بزنم ....

کارام که تموم شد یه کم دراز کشیدم تا مامان اینا بیان ، حالا بماند که هی این رفت و اون اومد که مامان پس کی مادرجون اینا میرسن و هی مامان یه چیزی بده بخوریم و هی مامان .....و از این جور حرفها که از خیر استراحت گذشتم و پا شدم .

مامانم اینا ساعت ۷ بعد از ظهر رسیدن و کمی استراحت و میوه و چای و بعدش هم شام و لالا ... امروز صبح هم ساعت ۵/۶ به طرف میانه راه افتادن ( ایشالله که به سلامت برن و برگردن )

همیشه ، هر جا که قرار باشه برم ، میگم اگه شد ، اگه خدا خواست ، اگه تونستیم و ..... این عروسی تنها جایی بود که از اولش میگفتم : حتما میرم  و بالاخره نرفتم  حتی قبل از اینکه برم شمال ، ساک میانه رو بسته بودم و هنوز جلوی چشممه و اعصابم رو به هم میریزه و واسه کلاس فردای تینا هم اجازه اش رو گرفته بودم

از ساعت ۶ صبح بیدارم ، بعد از اینکه مامان اینا رفتن ، خواستم بخوابم ولی در عین حالی که داشتم از بی خوابی میمردم ( آخه معمولا تا ده میخوابم ) خوابم نبرد و دوباره پاشدم و همه ی کارام رو انجام دادم و اومدم پای کامی جون

راستی یه سئوال : به نظر شما این جمله ی اقتضای سن بچه ها تا چه زمانی ادامه داره  

میدونم تینا هنوز بچه است و فقط هیکل گنده کرده ولی من خیلی بیشتر از اینا ازش انتظار دارم یعنی انتظارم بی جاست ؟  خورشت کرفس میپزم ، میگه اه اه . مرغ آب پز میذارم ، میگه بهت بگم ، من نمیخورما . ماهی درست میکنم ، میگه من که ماهی دوست ندارم . تخم مرغ میپزم ، میگه من سرخ کرده دوست دارم . میگم سالاد بخور ، میگه نمیتونم بخورم ، سبزی خوردن که اصلا حرفش رو نزن و یه عالمه چیزای دیگه ..... میگم یه خورده با داداشت مدارا کن ، اونم باهات راه میاد . میگه نه اون باهام راه بیاد بعد من باهاش مدارا میکنم  . میگم تو رو خدا اینقدر باهم کل کل نکنین ، من ظرفیت ندارم ، سکته میکنما .... انگار نه انگار . همش باهام مخالفت میکنه ، تو همه چی ، لباس پوشیدن ، غذا خوردن ، بیرون رفتن و ....

سینا هم تا دلتون بخواد شرور شده ، البته اول صبح خیلی آروم و دوست داشتنی از خواب بیدار میشه و میگه مامان جون صبح به خیر ، بعدش عین گربه خودش رو به من میماله و من هم بغل و بوسش میکنم . تا یکساعتی همه چی خوب و آرومه ... بعدش کم کم ، نکن ها شروع میشه و بعدش التماس و خواهش بعدش داد و فریاد و بعدش هم گیس و گیس کشی و ..... تا بخوابیم و فردا روز از نو و روزی از نو .....

همسری هم که خدا رو شکر از هیچ چی خبر نداره و فقط میاد خونه ناهار میخوره و دوباره میره تا آخر شب . حس میکنم اصلا دیده نمیشم و این حس خیلی بدیه . فکر میکنم بیشتر از ظرفیتم ازم انتظار میره و من از عهده اش برنمیام . از اینکه همه ( شو شو و بچه ها ) ازم طلبکار باشن متنفرم ، الان دلم میخواد تنها برم تو یه جنگل که از وسطش آب زلالی رد بشه که پاهام خیس بشه و خنکیش رو حس کنه ، شاید جایی مثل سفید آب ، یا برم کنار دریا که به انتهاش خیره بشم ، یا  برم تو فروشگاهها و مراکز خرید بچرخم و خرید کنم ، نه همسری باهام باشه نه بچه ها که رو مخم راه برن ..... خودم باشم ، تنها یا با دوستی که همراهم باشه ، مثل دوستای دوران مدرسه ، شیده ، پرستو ....یا دلم میخواد تنها برم تهران و با دختر عمه ی همسری تا میتونم برم بیرون بگردم و اصلا هم دلواپس کسی و چیزی نباشم

الان چند روزه دارم فکر میکنم چرا اول ازدواج همش تو خونه بودم و بیرون نمیرفتم و از لحظاتم استفاده نمیکردم  تا لنگ ظهر میخوابیدم و بعدش تا ساعت ۴ پشت پنجره میموندم تا همسری کلید بندازه و از در وارد شه ، تا عصری با هم بریم بیرون .....

درسته ، تازه به این شهر اومده بودم ، جایی رو بلد نبودم ، ولی دیگه گم که نمیشدم ، اصلا کاش میرفتم و گم میشدم .  

دری وری زیاد نوشتم ولی حس و حال الانم اینه ، شاید یه ساعت دیگه بهتر بشم و شاید هم بدتر  حالا که اینجا از جنگل و دریا خبری نیست ، هر جوری شده امروز باید برم بیرون و واسه خودم خرید کنم ، بلکه از این حال درام ، این تنها کاریه که میتونم در حق خودم بکنم

چند لحظه پیش خواهری زنگ زد که ببینه ما میانه رفتیم یا نه که یهو دلم گرفت ، بعدش به مامانم زنگ زدم که ببینم کجان ، ۵۰ کیلومتری میانه بودن و داشتن استراحت میکردن ، همچین که گفت شما نیومدین ، ناراحتم و بهمون خوش نمیگذره ، بغضم گرفته، الاناست که بترکه  میگم اشکم دم مشکمه ، خوب چیکار کنم